Sudety z Góry św. Anny

Widzialność nie była zbyt imponująca, niemniej Wysoki Jesionik i Masyw Śnieżnika oraz ich forpoczty w postaci Gór Opawskich i Złotych (Rychlebów) było widać.

Wysoki Jesionik: w śniegu Wysoka Hala i Pradziad

Wysoki Jesionik: Czerwona Góra, Keprnik i Szerak

Masyw Śnieżnika i Góry Złote

Zbliżenie na Hruby Jesenik

Zbliżenie na Biskupią Kopę i Keprnik

Góra Świętej Anny (408 m n.p.m.) zwana była też Chełmem. Zbudowana jest ze skał magmowych z pokładami wapieni i piaskowców. Część stanowi rezerwat przyrody, część miejscowość, nad którą góruje klasztor i kościół franciszkański – sanktuarium św. Anny. Jak pamiętamy z innych sudeckich wpisów św. Anna – matka Najświętszej Marii Panny stanowiła popularny wzór dla matek w dawnej pobożności, podobnie jak św. Józef – opiekun Jezusa dla ojców. W ołtarzu głównym miejscowego kościoła znajduje się od początku XVII w. XV-wieczna drewniana figurka św. Anny Samotrzeciej (tj. w przedstawieniu z Maryją i małym Jezusem). Sam kościół wzniesiono w 2-giej połowie XV wieku, po wojnach husyckich. W roku 1655 górę zasiedlili krakowscy franciszkanie, których klasztor zniszczono w związku z oblężeniem Krakowa przez Szwedów. Pierwszy miejscowy klasztorek był drewniany, jednak w latach 70-tych XVII stulecia hrabia Gaschin ufundował kościół barokowy, przy którym w 1-szej połowie następnego stulecia powstał klasztor. Arkadowy Rajski Plac przed kościołem pochodzi z roku 1768. Wcześniejszy (1700-1709) jest zespół 33 kaplic kalwaryjskich opadający na południowo-wschodnie zbocze góry. Zostały one odnowione przez franciszkanów w 2-giej połowie XVIII w. i stały się uczęszczanym miejscem pielgrzymkowym. W roku 1810 zlikwidowano klasztor, podobnie jak inne w Prusach. Wyrzuceni franciszkanie wrócili w roku 1860 i przystąpili do renowacji kościoła, jednak w roku 1875, podczas Kulturkampfu zostali ponownie wypędzeni. W roku 1887 zakonnicy ponownie objęli kościół. To wówczas powstały obecne neobarokowe ołtarze – główny i boczne. Zagospodarowano również dawny kamieniołom na północnym stoku, urządzając tu plac dla pielgrzymów, grotę lurdzką i stacje drogi krzyżowej. W maju 1921, podczas trzeciego powstania śląskiego doszło do zaciętych walk między powstańcami a niemieckim Freikorpsem o górę. W roku 1934, chcąc utwierdzić panowanie niemczyzny nad tym terenem, władze hitlerowskie postanowiły budowę w dawnym kamieniołomie wapienia na zachodnim zboczu okazałego amfiteatru na 7 tysięcy miejsc siedzących i kilkadziesiąt tysięcy stojących. Na jego górnej krawędzi w roku 1938 wzniesiono mauzoleum niemieckich bohaterów walk z Polakami, wysadzone po II wojnie światowej i zastąpione pomnikiem powstańców śląskich autorstwa Ksawerego Dunikowskiego (1955) z sudeckich granitów. W listopadzie roku 1940 Niemcy ponownie wyrzucili franciszkanów z klasztoru, przekazując jego budynki przesiedleńcom z Rumunii i dewastując miejscową bibliotekę oraz zbiory archiwalne. Po II wojnie światowej kościół przeszedł kolejną neobarokową przebudowę, ostatnim jej elementem był ukończony w roku 1992 prospekt organowy.

MAPA

 

Schody na Górę św. Anny

Na Rajskim Placu przed kościołem

Ołtarz główny kościoła

Figurka św. Anny Samotrzeciej

Neobarokowa ambona i ołtarz boczny

Prospekt organowy

Kaplice kalwaryjskie

Kaplica Bożego Grobu

Widok na kościół z jednej z ulic miejscowości

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *